Gauw laden we de benodigde spullen in de auto en als de wiedeweerga op weg naar Maastricht.

Daar aangekomen zien we dat er al diverse politieagenten ter plekke zijn, waaronder mensen van de recherche. Ook een douaneambtenaar en iemand van Bijzondere Wetten zijn al gearriveerd. Iedereen wordt in een kamer bijeengeroepen en wij worden geïnformeerd over de situatie en over wat er van ons verwacht wordt. Eerst moeten we zo snel mogelijk de slang uit het toilet verwijderen vóórdat het dier besluit te gaan zwerven door de riolering van het hotel. Men is, terecht, bezorgd dat de hotelgasten er achter komen wat er aan de hand is en massaal besluiten het hotel te verlaten want er is nog meer aan de hand. In een andere kamer, één verdieping onder het toilet met de slang, zijn nog meer exotische dieren aangetroffen en het ergste is dat er ook beestjes los lopen in die kamer.

Voordat men deze kamer mag betreden moet echter de Rechter Commissaris toestemming verlenen door middel van een gerechtelijk bevel, om deze te mogen doorzoeken. Dus gaan we eerst de slang weghalen. We worden, onder begeleiding van een aantal mensen van het hotel en politieagenten naar de kamer gebracht en jawel, daar ligt een Albinopython van zo’n 2.5 meter gezellig te slapen in de wc-pot. Het dier vindt het daar prima zo. Er is water, want vocht is belangrijk voor reptielen en het is er heerlijk warm. Lekker toch? Maar wij mensen vinden dat niet zo lekker, velen zijn doodsbenauwd voor slangen, spinnen, schorpioenen en dergelijke dus om zoiets in je hotelkamer aan te treffen zou je een trauma voor het leven kunnen bezorgen. Ik heb daar natuurlijk niet zo veel last van, eigenlijk vind ik deze meldingen wel spannend, je weet nooit wat je precies aantreft.

Omdat de slang zich heeft opgerold en ik de kop het eerst in de slangenzak moet zien te manoeuvreren til ik het dier met de speciale slangenstok op en vraag Tim de zak gereed te houden, omdat de Python zo lang is moet ik goed uit kijken dat het dier zich niet om mij heen slingert uit angst en dan probeert mij te wurgen. Gelukkig wil het alleen maar vluchten en kan ik hem snel in de zak stoppen en het klusje is geklaard. De Ooh’s en Aah’s van de omstanders zijn niet van de lucht, men vindt het geweldig dat het dier zo vlug is “gevangen”, oké, maar nu de rest. Met de slang in de zak gaan we zo onopvallend mogelijk, want we willen niet dat de hotelgasten gaan vragen wat er in de zak zit, naar de kamer waar iedereen nog druk aan het overleggen is wat er verder moet gebeuren. Omdat de Rechter Commissaris er nog niet is gaan Tim en ik even naar buiten om een sigaret te roken, direct komt er al iemand van het personeel aangelopen om te vragen of we iets willen drinken. “Ja lekker, koffie graag”. De verzorging hier is prima, maar dit hotel is er dan ook een met een aantal sterren, ik heb er verder geen verstand van maar aan de gasten te zien is het wel duur hier.

Nadat de strategie ( men wil geen fouten maken) is bepaald hoe alles aan te pakken worden we weer erbij geroepen en  krijg ik van de Rechter Commissaris de eer om als eerste de volgende kamer te betreden, hij gaat liever niet voor, normaal moet hij dat wel. Maar ik kan begrijpen dat hij daar nu niet zo’n zin in heeft. Oké, daar gaan we. Het eerste wat ik doe is vanuit de deuropening alles in ogenschouw nemen om te voorkomen dat er iets ontsnapt of me aanvalt. Maar al snel zie ik dat het al met al wel meevalt, de dieren die rond lopen zijn namelijk twee Leguanen, die heb ik zo te pakken. De rest van de dieren zit allemaal nog netjes opgesloten in hun plastic behuizing. Ik kijk wel voor de zekerheid nog even alles goed na voordat ik de rest van het gezelschap naar binnen laat. Ik haal het beddengoed uit elkaar en kijk in de tassen die op de stoel liggen of zich een of ander dier daar heeft verstopt. Dat blijkt niet zo te zijn. Wel staat op het nachtkastje een potje met wiet. Aan de overkant van de gang is er nog een kamer door dezelfde gasten gehuurd en deze doorzoek ik voor de zekerheid ook nog even, maar vind daar alleen een zakje wiet en een flink mes.

Nadat ik mijn inspectie heb afgerond en de Kameleons weer veilig in hun bakje zitten kunnen politie en douane hun werk doen en zaken zeker stellen. Een aantal van hen zijn niet zo blij met dit onderdeel van hun werk en sommigen zweten peentjes tijdens het maken van foto’s en het noteren van de bevindingen en dat komt niet alleen van de warmte in deze kamer. Na een goed uur is alles bekeken en genoteerd en wordt ons gevraagd de dieren voor één nacht op te slaan. Morgenochtend om acht uur zullen de douane en de A.I.D. alle diersoorten determineren en het proces verbaal opmaken, daarna mogen de dieren door naar een gespecialiseerde opvang.

Vaak krijgen wij van het publiek de vragen:” Waarom verwijst de Dierenbescherming ons naar Eindhoven als we een ( opvang-) konijn zoeken” of: “Als we een opvang zoeken voor ons eigen konijn?”. Antwoord: “Pure pesterij tegen ons”. Want het gaat hier niet om de dieren, dat is duidelijk. Dat mensen zich suf zoeken naar hun ontsnapte huisgenoot interesseert ze ook niet, als wij maar worden genegeerd, dát is het doel.